senden başka kahraman yok.

 Benim biricik dalgıç kuşum,

Bizim hakkımızda hatırladığım ilk anı çok küçüklüğüme ait. Elbette binlerce var fakat hatırladığım ilk anı diye de bir şey de yok aslında. Uydurdum. Çünkü çok fazla şey var ve içlerinden birini hatırlayıp "İşte bu!" diyemiyorum. Sanki biz bir zaman kavramıyız seninle, her an her yerde binlerce şey yaşamışız birlikte. Saat, gün, hafta, ay, yıl. Hiçbirini hatırlamıyorum. Ama hiçbirini de unutmuyorum. Çünkü bütün bu "ben" varlığı aslında sensin. Doğduğum ilk andan bu satırları yazdığım son dakikaya kadar. Dizinin dibinde de olsam dünyanın öbür ucuna da gitsem -ki bundan çok korktuğunu biliyorum- sen hep benimlesin. Günün birinde göçüp gittiğimizde bu dünyadan hala bizi yaşatacak çok şey olacak biliyorum. 

Benimle büyüdüğün için teşekkür ederim, beni büyüttüğün için de. Hala çok küçük olduğumu biliyorum. Hayatın bir noktasında senin kadar büyük olmak istiyordum. Her şeyi o kadar iyi sırtlıyordun ki senin gibi olmak ve yüklerini taşımak için can atıyordum. Lakin şu sıralar fark ediyorum ne kadar yorulduğunu. Ve içten içe diyorum ki ben seni de taşımalıyım. Evet, büyümek güzel değilmiş. Tek başıma büyümek ise hiç güzel değilmiş. Bütün olay seninle büyümekmiş. Seninle yürümek, seninle oturmak, seninle konuşmak. Asıl olan seninle öğrenmekmiş zamanı. Hep derdin bana inanmamıştım ama sana. Şimdi inanıyorum, istemesem de büyük adam oluyorum sanırım. 

Kahraman, arkadaş, öğretmen, anne ve dalgıç kuşu. Hepsi sensin biliyorsun ama "Dalgıç kuşu ne ola ki?" dersin biliyorum. Sana da hiç anlatmadım. Benim en sevdiğim kuştur dalgıç kuşu. Birçok da sebebi var aslında. İlki bu kuşlar 10 dakika kadar suyun altında sorunsuz kalabiliyorlar. Dönüp hayatımıza baktığımızda çok fazla suyun altında kaldığımızı biliyorum. Belki isteyerek belki istemeyerek. Biz dalgıç kuşu kadar hünerli değildik tabii, çoğu zaman boğulduğunu biliyorum, bazı zamanlar kurtaramadım da seni. Küçüktüm çünkü, keşke büyük olsaydım.

İkincisi ise bu kuşlar yuvalarını suyun üstüne yapıyorlar, etraftan topladıkları çalı çırpılar ile. İşte bu tam sensin benim için. Bütün çaban, emeklerin, sevgin. Nereye gidersek gidelim, zorluklar bizi selamlasa da bizim için hep bir yuva oldun sen. Hep bir yuva yaptın. 

Tam 22 yıldır birlikteyiz, yaklaşık bir 5 yılımız ise birbirimizden uzakta geçti. Geçmeye de devam edecek gibi. Ama ben hep buradayım senin için çünkü senin nerede olduğunu biliyorum. Nereye dönersem seni orada bulacağımı biliyorum. Ve ne zaman koşsam sana, kollarınla beni saracağını da biliyorum. Çünkü senden başka kahraman yok, hiç olmadı da.

Nice 45 yıllar daha kutlayalım seninle. Benim 45. yaşımı da kutlayalım. Çünkü sen benim kahramanımsın ve kahramanlar durmaz.

-Kızın.