senden başka kahraman yok.
Benim biricik dalgıç kuşum, Bizim hakkımızda hatırladığım ilk anı çok küçüklüğüme ait. Elbette binlerce var fakat hatırladığım ilk anı diye de bir şey de yok aslında. Uydurdum. Çünkü çok fazla şey var ve içlerinden birini hatırlayıp "İşte bu!" diyemiyorum. Sanki biz bir zaman kavramıyız seninle, her an her yerde binlerce şey yaşamışız birlikte. Saat, gün, hafta, ay, yıl. Hiçbirini hatırlamıyorum. Ama hiçbirini de unutmuyorum. Çünkü bütün bu "ben" varlığı aslında sensin. Doğduğum ilk andan bu satırları yazdığım son dakikaya kadar. Dizinin dibinde de olsam dünyanın öbür ucuna da gitsem -ki bundan çok korktuğunu biliyorum- sen hep benimlesin. Günün birinde göçüp gittiğimizde bu dünyadan hala bizi yaşatacak çok şey olacak biliyorum. Benimle büyüdüğün için teşekkür ederim, beni büyüttüğün için de. Hala çok küçük olduğumu biliyorum. Hayatın bir noktasında senin kadar büyük olmak istiyordum. Her şeyi o kadar iyi sırtlıyordun ki senin gibi olmak ve yüklerini taşımak için...