son.

 Yazmaya başlayalı 6 yıldan fazla oldu. 2019 yılında temelleri atılan bu birikim en görkemli günlerini burada ve başka yerlerde gösterdi. Çok yerde tebrik edildi, başarılı oldu. Zaman geçtikçe yükler ağırlaştı, istekler farklılaştı. Yazmak bir keyifken ıstıraba dönüşmeye başladı. Bir, iki derken bir gün kurudu hepsinin kökü. İlhamım gideli de çok oldu. Yazmak artık bir kargaşa, bir çığ, bir alev topu benim için. Yazdıktan sonra rahatladığım, derin bir nefes aldığım değil boğulduğum bir mezar artık.

Çok güzel insanlar tanıttı bana bu serüven, çok fazla insanla da ayrıldı yollarımız. İlhamım olana, bana destek çıkanlara. Hepsi daima kalbimde.

Hiçbir şeyden pişman olamam, lakin artık sona geldik. Bu saatten sonra yazabilecek olmadığımı adım gibi ezbereyim. Aslında çok önceden biliyordum ama kandırmışım kendimi. Ben sanılanın aksine öyle bir yerlere gelecek insan değilmişim. Verdiğim sözleri de tutamadım zaten. 

Bir gün çok iyi yerlere geleceksin diyen okuyucularım, üzgünüm. Sizleri de yarı yolda bırakıyorum şimdi. Dönüp arkama da bakmayacağım. Benim hikayem, anlatacaklarım yalnızca 6 yıl sürecekmiş meğerse. Biçtiğim anlam fazlaymış kendime. Yazık.

Hiçbir yazı kaldırılmayacak buradan fakat asla yenisi de gelmeyecek. Sözlerim, kelimelerim düşmüyor artık kağıda. Belki de ben bambaşka biri olup çıkıverdim birdenbire. Bilinmez.

Bu yolculuk güzeldi lakin hepsini atıyorum derin bir çukura. Sevgili ilhamım, hoşça kal sana da! Zira buluşmayacağız artık satırlarda.

Bu serüvene tanıklık ettiğiniz için hepinize teşekkür ederim, iyi ki vardınız. Lakin kelimelerim sonluymuş benim.

Hoşça kal, ey ancak öldüğünde yaşamış olduğu anlaşılan! Burada son bulmuş hikayemiz.

-İlayda Zeynep Koçak.