vaveyla

           Okulun kapısından adımını attığı anda ağlayan yaşıtlarının sesi doldurmuştu kulaklarını, tıpkı bir sinek vızıltısı gibiydi çoğu. Üstlerinde bir karanlık, siyah bulut geziyor ve sanki ağlamaları için onları zorluyordu. Keskin bir koku, birkaç da sızlanış vardı koca bahçede. Her kelime birbirine karışıyor, çin işkencesine dönüşüyordu. Gözleri bulunduğu bu ortam sebebiyle yaşlarla dolar gibi oldu lakin ağlamanın sırası değildi. Ağlayarak bu alçaklardan biri mi olacaktı? Bütün bu karmaşanın sebebi basitti. Son sınıflardan bir kız intihar etmişti dün sabah. Haber hızlı yayılmıştı, çok olmasa da tanınır biriydi. Bir arkadaş çevresi ve iyi notları vardı. Yani en azından öyle görünüyordu. Fakat çoğu insanın bilmediğine yemin edebilirdi. Bir arkadaş çevresi gerçekten yoktu. Vardı fakat hepsi kuru kalabalıktı. Kızı okulun ilk senelerinde görmüş ve konuşmak istemişti, arkadaş olabilirlerdi belki. Fakat utangaçlığı tutmuştu ve gidememişti yanına. Yıllar onu...

  Ah badem ağacı! Canım badem ağacı! Arkadaşım badem ağacı! Bugün de geldim işte yanına. Kimsenin olmadığını bildiğimden. Hem senin hem de benim. Kimsemiz yok bizim. Sen bir tepede sallanıp dururken ben de vidası çıkmış bu dünyada bir o yana bir bu yana sallanıp duruyorum. İzlerin, izlerim, izlerimiz var kendi bedenlerimizde. Lakin bizim açtıklarımız değiller. Birileri gelip-ne hadlerineyse- paramparça etmiş bedenini. Sesin çıkmıyor ya, ondan sanırım. Bu hakkı kendilerinde görmüşler, sırf sesin yok diye. Ne garip! Bu, insanoğluna böyle bir hak mı tanıyor yani? "Sesi çıkmıyor mu? Tamam o halde! Öldür gitsin." Derin, derin çizmişler bedenini arkadaşım badem ağacı. Tıpkı ruhumu çizdikleri gibi. Geçenlerde anlatmıştım ya sana, doktora gittim. Bugün de tahlil sonuçlarım çıktı. Kollarımı, bacaklarımı, vücudumu kaplayan bu kızarıklıkların da bir adı varmış. Benim söylenip durduğum bu kırmızı kaşıntıların da adı varmış. Çiçek açmışım badem ağacı! Güller açmışım! Gül hastası olmuşum. ...