yani sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı?

 İnsan; doyumsuz. Çoğumuz eksik hissederiz dünyaya geldiğimiz ilk andan itibaren. Bu yalnızlık nasıl hissettirir anlamaz önceleri kimse. Burnu akar, gözü dolar... Sonra yavaş yavaş büyür bedeni ve zihni. Burnu akmaz, gözü dolmaz. Kısaca ağlayamaz. Nedir onu bu denli üzen, ağlayamayacak hale getiren? Yine; insan. İnsan, unutan. Kendine verilen sevgiyi, mutluluğu göz ardı edip unutan. Çoğu böyledir insanların. Birkaçı hariç. Birkaç farkında olan insan hariç. Ne amaçla burada olduğunu bilen hariç. Bu insanlar bir elin parmağını geçmez bir mahallede. Deli derler, o anlamaz derler, mutsuz derler. Değildir oysaki. Biraz kırgın ve ümitsizdir yalnızca. Geleceğinden endişe duyar, geçmişini silip atmak istese de başarılı olamaz. Etrafında binlerce sorun, binlerce duygusuzluk at koşturur onun aksine. İnsanlar gelir, insanlar gider hayatından. Çoğunu tutamaz uzun süre yanında, kalanlar da bir süre sonra sıkılır ve kalır yine yalnız başına. Paramparça olur böyle durumlarda. Sevdiğini korumak ister ama nasıl yapacağını bilmediğinden korkutur karşı tarafı. Onları bu şekilde kaybeder. Bir de uzaktan sevmek zorunda oldukları vardır. Karşılık alamadığı, ulaşamadığı. Kendini ifade edemeyecek durumda olan ketumlukta birini kim sever ki? Çok kızar kendine hislerinin karşılıksız kaldığı durumlarda. Sonra yıllar geçer bu hisleri de yok olur. İşte şimdi hazırdır. Doyumsuz insan. Yıllarca beklemiştir birinin ona gelmesini fakat gelen yoktur. Aksine gidenlerden dolayı kimse kalmamıştır hayatında. Acısını ağlayıp sızlanarak yansıtamaz bu sefer. Burnu akmaz, gözü dolmaz. Çünkü hislerin barınmasına izin vermediği bir kalbi vardır artık. Kimseyi almadığı bir kalbi. Kendini bile sevemediği bir kalbi. Hastalanır ilk başlarda. Kalkamaz yataktan, canı acır. Fiziksel olarak acır. Bu sorunlarla boğuşurken çoğu zaman daha kötüsü de gelir. Ruhsal olarak duyduğu acılar. Bu acılar gitmez, gidemez. Çünkü her insan olanın kalbi acır biraz. Lakin bazılarınınki daha çok acır. Kalbini kanatır öcünü almak ister gibi. "Nasıl olur da beni bu hale getirip kaskatı kesilmeme sebep olursun? Nasıl bu denli acımasız olursun? Seni sevmediler diye senin kendini sevmemen haksızlık..."  gibi gibi cümleler duyar zihninde yankılanan. En acı olanı ise artık geri dönüşünün olmamasıdır. Kalbi böyle kalır, böyle ölür. Son nefeslerini verirken okuduğu ve en sevdiği şiir yankılanır zihninde: "Yani Tahir Zühre'yi sevmeseydi artık yahut hiç sevmeseydi Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?" Sahiden, mutluluğu başkasında aramak yerine kendi içimizde aramaya çabalasaydık ne kaybederdik kendimizden?

(https://youtu.be/nLmtfI1UtXQ)