vaveyla

                                 senden nefret ediyorum.      26 Şubat 2002 05.43      -"Uyan! Hadi geç kalıyoruz. Her şey hazır. Geldiler bile..."  Duyduğum sert ama sevecen kadın sesi ezberlememi ister gibi cümleyi tekrarlayıp duruyor. Bunu öyle güzel yapıyor ki asla sıkılmıyorum. Sanki söylediği tek bir cümle değil bir halk hikayesi. Sesini inceltip kalınlaştırıyor, tizleştirip toklaştırıyor. Yıllardır gitmek istediğim ama para yediremediğim operalar gibi. Nasıl olduğunu bilmiyorum, benim operam sadece zihnimin uçsuz bucaksız noktalarında çalıp duran binlerce güzel aletten ibaret. Mest olmuş dinlerken ses nefessiz kalmış gibi yavaşlıyor, kelimeler ağzından çıkmamak için büyük bir savaş veriyor. -"Lütfen susma. Bu köyden kaçmadan önce sadece senin sesin dolsun kulaklarıma. Tüm zihnim seninle boyansın." diyor içim. -" Hadi... Geç... Geç kalıyoruz... Hazır... ...

kırmızı gözler.   6 Şubat 2002 16.21   ---Adil'den---          Eğer bu dünya için bir şeyler feda edebilseydim bu hiç şüphesiz benliğim olurdu. Kim olduğumun, nerede yaşadığımın, neye inandığımın, ten rengimin bir önemi olmazdı. Ben sadece kendimi feda etmiş olurdum. Bir kıvılcım yaratabilirdim. Dünya benim ölümümle ayağa kalkabilirdi. Veya tam tersine şahitlik ederdi ruhum. Tüm dünya beni bilirdi. Ölümümle hüzünlenirlerdi, belki. Ama baş kaldıramazlardı. Ben bir kıvılcım yaratamayabilirdim. Düşüşlerim, yıkılışlarım ve amaçlarım kimse tarafından bilinmez ve ciddiye alınmazdı. Kimse benim gibileri kurtarmak istemeyebilirdi. Ben bu dünya için sadece bir nokta kadar önemsiz olurdum.        Lâkin bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum. Hiç bilemedim. Şu an bu yattığım yerden kalkamadığım  gibi  hep iradesizdim. Gözlerimi açmak için çabalıyorum fakat ışıklar bir mızrak gibi saplanıp gözlerimi kısa süreliğine kör ediyor. Yıllar...