vaveyla

"Babam da o sıra vefat etti. Yani, annem ölünce dayanamadı. İntihar etti demek istedim." Genç adam bir bir anlatıyordu bütün yaşamını karşısında oturan bu kadına. Kimdi bu kadın? Annesi değildi, ablası değildi, mahallesindeki terzi değildi, her gün sokaktan geçerken gördüğü alt komşusu değildi. Fakat yıllardır yaşadığı bu insanlardan çok daha gerçekti. Hiç tanımıyordu onu, ismi dışında. Fakat önemli miydi, bilmiyordu. Sonuçta karşısında oturuyordu, dinliyordu onu. Bir tek ismini bildiği bu kadın tıpkı kendi gibi sadece ismini bildiği birini dinliyordu. "Aynı gün müydü?" "Evet, annemin cenazesinden sonraydı. Babam inançlı bir adamdı, annemin hastalığını öğrenince elindeki tek şeye tutundu. Yalvardı. Kalbinden inandı tanrısına. Lakin işler istediği gibi gitmedi, annemi kaybedince tanrısına öfkelendi onu kurtarmadığı için. O zamana kadar intiharı en büyük günah olarak kabul ederdi. O gece bir şeyler değişti ki yaptı bunu. Garip, böyle bir şey olacağını kestirebilm...

 -Geç kaldın bayağı! Sırıttı genç adam, biraz geç kalmıştı. Saat gece yarısına adım adım ilerliyordu. -Ne yapayım? Tam çıkıyordum evden annem tuttu. İş, güç ne varsa kilitledi bana. Yoruldum epey, anca bu saat oldu. Kusura bakma arayamadım. -Şaka yapıyorum, ciddiye mi aldın sen beni? -Ulan inecekti kalbime, ne ciddi ciddi duruyorsun o zaman? Sarışın bir kahkaha kopardı, tiksintiyle yüzünü inceleyen arkadaşına baktı. Morali epey bozuktu. -Tamam, tamam. Tamam! Sen anlat asıl, hayırdır? Niye çağırdın beni? -Nerden anladın? -Ben seni 20 yıldır değil ezelden beri tanıyorum. Kıvırma, n'oldu? -Ya şu yazı işi vardı, biliyorsun. Olmayacak gibi, ne bileyim yazamıyorum ki. Elimde kalem kağıt,  oturuyorum masaya ama tek kelime işlemiyor o kağıda. Saatlerim geçiyor ama yok. Ya yazdığımı beğenmiyorum ya da hiç yazamıyorum. Bana ne oluyor çözemedim ki. Tüm bunlar böyle değildi sanki. Öyle konuşalım diye aradım seni. Kafam dağılır belki. Kafamda dağılacak ne var onu da bilsem keşke! -Desene d...