vaveyla

 Ben, yaşamıyla ölümü bir olan, incecik, kırılgan. Ben, derdi bitmeyen. Ben, derdi kendi olan. Ben, ferahlara çıkamayan. Ben. Bütün bu sıfatları bedeninde taşıyanım. Taşıyamadığı birçok sıfatını da anlatmak zorunda kalanım. Anlatmaya insanlardan başladım, küsüp gittiler. Hata ettiğimi ilk o zaman anladım. Hata olduğumu da. Kırıklar batırdım kalbime, ellerim kan içinde kaldı. Zaman geçti, büyüdüm. Fakat öğrenemedim kime anlatacağımı. Attım içime, içim bana acır diye. Yıllar eskitip giderken beni içimde benden ayrı bir ben büyütmeye başladım. Öyle yalnızdım ki bu içimdeki diğer ben benim hayat ortağım olmayı kabul etmişti hemencecik. Ne var ne yoksa ona anlatmıştım, anlatmıştım her şeyi. "Neyin var?" diye dönüp soran bir tek oydu çünkü. Evet, bendi, ta kendimdi. Fakat farklı biriydi. Sokakta gördüğüm bir insandandı, izlediğim bir filmdendi, dinlediğim bir sanatçıdan, yazdığım romanın karakteriydi. İçimde büyüttüğüm bu ben başka dünyaların başka başrolüydü. İçime hapsettiğim tüm...

 -Ben mesela, yani benim cenazeme annem gelsin istemem. -Neden? -Ben annemden önce öleyim diyorum yani, bir an önce öleyim mesela. Anlıyor musun? Hemen öleyim, izin verirsen şu an ölürüm mesela. -Bir kez daha mesela dersen gerçekten öleceksin. -Tamam olur, ben tekrar o kelimeyi söylerim sen de beni öldürürsün. Nasıl fikir? Yapalım hemen şimdi. Gel şöyle, biraz daha sahile yaklaşalım! Sahile doğru hızla adımlarla gidene baktı, ilk kez bu denli heyecanlıydı. -Öyle mutluyum ki şu anda. Sonunda beni öldürecek biri. Sonunda kurtuluyorum bu lanet yaşamdan! Hadi! Mutluluk nidaları atana kıyasla dikiliyordu sahilde, boş bakışları sevinçle dans eden göz bebeklerine kilitlenmiş, bütün bunların şaka olmasını diliyordu. -Gerçekten seni öldüreceğim mi düşünüyorsun? Bir kelimeyi her cümlede tekrar ettiği için kim kimi öldürmüş? Bu kadar aptal bir nedenden insan öldürülür mü? -Niye öldürülmesin? Her gün öldürmüyor muyuz kendimizi zaten? -Ben yapmıyorum, öldüren varsa orasını bilemem. -Yapıyorsun....