vaveyla

Uyandığında kafasına büyük bir darbe almış gibi hissetti lakin başının bu kadar ağrımasının başka bir nedeni olamazdı. Birkaç saniye boş boş duvara baktı ve bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti. Yavaş yavaş kendine gelen zihni birkaç sahneyi yapboz parçaları gibi birleştirip önüne bıraktığında kendini yatağından attı. Gözleri dehşetle açıldı ve yavaşça yutkundu. İki elini de boğazına götürüp oraya kenetlenmiş görünmez elleri çekmeye çalıştı. Kontrol etti kendini, nefes alıyordu. Buradaydı işte, evindeydi. Ne kadar zor olursa olsun tüm gecelerini yaşadığı, karanlıklarına arkadaş olan evindeydi. Telefonuna baktı, saat 18.42'yi gösteriyordu ama gözleri saate değil de art arda gelen arama ve mesajlara takılmıştı. Elleri titreyerek telefonunu açtı ve mesajlardan birine tıkladı. İş yerinden biri yazmıştı, yarın yapılacak birkaç işi unutmaması hakkında ufak bir uyarıydı. Kaşlarını çattı, zihnindeki yapbozu bozup yeni parçalar aramaya koyuldu. O sırada gözüne bugünün tarihi takıldı ve eli...

            Yaşadığı evin anahtarını gelişigüzel fırlattı ayakkabılığın yanına. Kapıyı bakmadan ayağıyla kapattı. Elinde çantası, yorgunluktan bitmiş halde duran bacakları, acıyan gözleri, kuruyan dudakları ve az sonra patlamaya hazır zihni ile dikiliyordu evin girişinde. Önce çantasını bıraktı yere, ayakkabılarını çıkarmayı aklından geçirmedi bile. Zihni yönetemiyordu bedenini, kaskatı kesilmişti tüm vücudu. Ufak adımlar ile yürümeye başladı odasına doğru. Yerde halı yoktu, buz gibiydi ama ayakkabıları ayağındaydı neyse ki. Ayakkabı alacak parayı zar zor bulmuştu. Aldıktan sonra da keşke halı da alabilsem diye üzülmüştü. Ne büyük aptallıktı! Ayakkabı ile girseydi ya eve, giremezdi ama. Bir yaşam şekli vardı. Yapamazdı, yani yapamamıştı. Hem evi zaten çok ufaktı. Tüm şehri dolaşmıştı burayı bulabilmek için. Ev sahipleri ne kadar gaddarlardı. Bir mutfak, bir oda ve banyodan oluşan bu duvarları bile küflenmiş eve ne paralar istemişlerdi. Mecbur kaldı, tuttu b...