vaveyla

 -Şu karşıdaki dağı görüyor musun? Ben şu an o olmak isterdim. -Niye? -Ne bileyim, sessiz sakin duruyor işte yerinde. Derdi, tasası yok! -Durduğu için mi derdi, tasası yok? -Olsa duramazdı galiba. -Kalkıp gider miydi koca dağ? Anlamayan bakışlarla izledi bir an dağı, hakikaten kalkar gider miydi? -Giderdi bence, hem kim dayanır ki yıllarca dert, tasa görmeye? Ya ortadan yarılırdı ya da kalkar giderdi. -Belki ayakları yoktur onu taşıyacak. -Nasıl gelip oturmuş ya bu koca ovaya? -Biri getirip koymuştur belki. Ne bileyim belki de sandığımızın aksine o kadar çok derdi var ki kalkmaya mecali kalmamıştır. Ondandır bu asırlar süren oturuşu. -Sanmam. Kocaman dağ sonuçta, istese kalkabilirdi. -Deme öyle, belki de biri kesti ayaklarını.  -Bu dik duruşuna rağmen mi? Kimin gücü yeter ki? -Bir minik tavşan dahi yapmış olabilir. Kim demiş dik duruşunu bozmak zorunda diye? -Yok ondan değil, bozabilir tabii. Mecbur mu sanki dik durmaya? Ben hiç görmediğimden böylesini, ondan yani... -Ben anla...

 Dalgın bakışları tırnağıyla kazıdığı masanın yüzeyinden ayrılmıyor, gittikçe ağırlaşıyordu. Ders bayadır devam ediyordu lakin zaman algısı yitip gitmiş, kendini kaybetmişti saliselerin hızlı yarışında. Parmağı daha da hızlanmışken eski masanın kıymığı battı eline, hızla elini kendine çekerken şişesi yere yuvarlandı, bir küfür karıştı havaya. Kendi dünyasından çıkmış, gerçek dünyanın içine bodoslama dalmıştı kendisi yüzünden. Eğilip şişeyi aldı, kanayan parmağı sızlarken şişe çoktan kırmızı lekelerle donanmıştı. Birkaç kıkırtı geldi kulağına tam o sırada, birkaç da fısıltı. Komik olan neydi, ya da garip? Neye güldüler ya da ne korkunç şekilde sinir bozucu geldi onlara? Merakını gidermek için kafasını çevirdiğinde arkasına, onlarca gözle karşı karşıya kaldı. Mide bulandırıcı, iğrenç bakışlar ve renklerdi bunlar. Kaşları havada, dişleri ise tam sıra ağızlarındaydı. Durmuyorlar, sanki her saniye daha da korkutucu oluyorlardı gözünde. Hızla önüne döndüğünde şişe tekrar düştü yere. Kolu...