kendi başının çaresine bakmak zorunda kalan bir kızın gözlerindeki bakışın yumuşak ve hoş olması mümkün değildir.
Saat epey geç olmuştu. 9'u geçiyordu, bu onun için epey geç bir saatti, oturduğu binanın kapısını açtığında. İçeri girdiği gibi yüzüne çarpan sıcak hava titremesine neden oldu. Şubat ayının sonlarına geliyorlardı, dışarı buz kesiyordu. Kapıyı kapatıp merdivenlere yöneldi. İlk kata yeni taşınan evli çiftten bağırış sesleri geliyordu. 2 ay önce ilk kattaki yaşlı kadın ölünce oğlu evi boşaltıp kiraya vermişti. Nasıl bu denli vicdansız olduğuna anlam verememişti, annesinin ölümünden sonra bir çöp kamyonu durmuştu 70 yıllık binanın önüne. Gelip bütün evi talan edip parçalara ayırmışlardı. Güzel kitaplıklar, yeşil kanepeler, bitkiler... Hepsi bir sanayi sitesinde paramparça halde bekliyordu şimdi. Ezilip parçalanıp yok edileceklerdi. Ne acıydı, 86 yaşındaki kadının her ayın 12'sinde tüm dairelere dağıttığı havuçlu kekleri şimdiden çok özlemişti. Şimdiki çiftin seslerine bakacak olursa yaşlı kadını daha da çok özleyecekti. Elindeki poşetle yavaş yavaş ...