kendimi hayatta yolunu kaybetmiş biri olarak görüyordum; sanki uçsuz bucaksız bir sahilde tek başımaydım ve hangi yöne gidersem gideyim, ona asla rastlamayacaktım.
Masasının başındaydı, saatlerdir oradaydı. Beli ve kalçası artık dayanamayacak seviyedeydi. Karanlık odasını aydınlatan bilgisayarının ekranı bomboştu. Beyaz bir sayfa açıktı sadece, tek bir harf dahi yoktu sonsuz beyazlıkta. Yapamıyordu, yazamıyordu. Elleri bütün gece boyu binlerce kez klavyeye gitmiş fakat her seferinde tam bir şeyler anlatacakken hala yanıp duran közlere yaklaşmış gibi geri çekilmişlerdi. Bir sorun vardı, büyük bir sorun vardı. Bu zamana kadar binlerce duyguya ev sahipliği yapan yüreği hep anlatmıştı hissettiklerini. Mutluluğunu, öfkesini, hüznünü... Şimdi ise bunların kat kat büyüğünü yaşatırken içinde ne oluyordu da dökemiyordu satırlara? Ne engelliyordu zihnini ve kelimelerini? Bildiği bir şey yoktu. Saatlerdir masa başında bir şeyler yazmayı bekliyordu sadece. Fakat artık bitmişti, gece yarısı çoktan geçmiş, başına ağrılar girmeye başlamıştı. Sıkıntıyla oturduğu yerden kalktı. Beli çok kötü durumdaydı, yarın ayağa kalkamayacağını...